Czym jest woda strukturyzowana?

Jacques Benveniste, francuski immunolog, typowany jako kandydat do Nagrody Nobla jest twórcą koncepcji “pamięci wody”. Zdaniem w odpowiednich warunkach cząsteczki wody zachowują pamięć przeciwciał z którymi poprzednio miały kontakt.

Podczas zorganizowanej przez UNESCO konferencji (2014) dr Luc Montaigner, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny (2008), współodkrywca wirusa HIV, przedstawił tezy dotyczące idei „pamięci wody”, czyli przenoszenia przez wodę informacji za pośrednictwem elektromagnetycznego śladu DNA. Według Montaignera, teza o „pamięci wody” staje się coraz mniej kontrowersyjna z uwagi na coraz liczniejsze badania naukowe. Wzbogacają one osiągnięcia biologii molekularnej i sugerują rozwój nowych sposobów przekazywania komunikatów genetycznych. Zdaniem Montaignera, DNA emituje słabe fale elektromagnetyczne, które powodują zmiany strukturalne w wodzie, utrzymujące się nawet w skrajnie wysokich rozcieńczeniach.

Zdaniem Benveniste’a, „Biomolekuły komunikują się z cząsteczkami receptora, wysyłając sygnały elektromagnetyczne o niskiej częstotliwości, które receptory zbierają jak radia dostrojone do określonej długości fali.  John Maddox, redaktor czasopisma „Nature”, poprzedził artykuł Benveniste’a komentarzem redakcyjnym zatytułowanym „Kiedy uwierzyć w niewiarygodne”, w którym przyznał: „Nie ma obiektywnego wytłumaczenia tych obserwacji”, później napisał też, że „istnieje zjawisko do wyjaśnienia”. Pomimo że nie potwierdzono obserwacji Benveniste’a w innych eksperymentach, artykuł zawierający raport z jego badań nie został nigdy wycofany z „Nature”.

Profesor Anders Nillson, badając wodę za pomocą lasera rentgenowskiego, odkrył, że woda może istnieć w dwóch stanach ciekłych, jako dwa różne płyny, różniące się strukturą i gęstością, czyli sposobem połączenia ze sobą cząsteczek. Z badań profesora Nillsona wynika, że stosowanie terminu „struktura wody” jest w pełni zasadne, ponieważ takie zjawisko istnieje. Wyniki przełomowych badań prof. Nillsona i jego współpracowników zostały opublikowane w czasopiśmie „Science”.

Woda po „strukturyzacji” — czyli po uporządkowaniu molekuł — ma bardziej harmonijną, regularną budowę, często określaną jako heksagonalna lub orto-klastrowa. Woda zawierająca co najmniej 50% orto-klastrów uznawana jest za „żywą”, im wyższy udział orto-klastrów, tym „lepsza” struktura

Badanie wpływu wody strukturyzowanej (z zastosowaniem urządzenia ALIA MED) na erytrocyty ludzkiej krwi, wykonane przy użyciu mikroskopii w ciemnym polu przez Dr. Neubeckera. arspurlife.pl

Profesor Gerald Pollack, bioinżynier i naukowiec z Uniwersytetu Waszyngtońskiego wykazał w swoich badaniach, że woda znajdująca się w pobliżu powierzchni hydrofilowych (lubiących wodę), takich jak wyściółka naczyń krwionośnych i komórek tworzy tzw. „strefę wykluczenia”, charakteryzującą się uporządkowaną, krystaliczną strukturą, zwiększoną lepkością i ujemnym ładunkiem elektrycznym.